از ۴ اسفند تا امروز میشه ۴۲ روز که تو قرنطینه هستیم. این مدت فرصت مناسبی بود برای مرور همه روزای زندگی،فرصتی بود که برگردم عقب و همه چیو سبک سنگین کنم.. به یه نکته پی بردم احساس پشیمونی میکنم از انتخاب آخرم (ب.چ)

روزای پر استرسی رو گذروندم که نکنه واقعیت یه سری مسائل مشخص بشه

احساس گناه و پشیمونی همه وجودم رو گرفته ولی هیچوقت برای شروع دوباره دیر نیست

پیش بسوی آینده

تو این مدت بیشتر وقتم رو با مامانم گذروندم، خیلی خیلی روزای لذت بخشی برام، هر لحظه به مامانم میگم که عاشقشم،بهش میگم مامانی نمیدونستم اینقد دوست داشتنیی.. با اینکه بوسیدن ممنوع هستش ولی روزی هزار دفه